Opłata dodatkowa za nieopłacony postój

„Dostałam upomnienie do uregulowania należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój plus koszt upomnienia. Data wystawienia owej nieszczęsnej opłaty 04.06.2013 rok. Minęły ponad 3 lata. Moim zdaniem roszczenie jest już przedawnione. Nawet jeśli wymagalność roszczenia przypada na 3 lata od daty 4 czerwca plus 7 dni jako termin płatności. Sprawa nie trafiła jeszcze do sądu. Jest to pierwsze upomnienie, wcześniej żadnych przesyłek poleconych nie było. Innych też, przynajmniej nic o tym nie wiem, (nie mieszkam tam, gdzie jestem zameldowana). A co jeśli coś zostało dostarczone przesyłką zwykłą do skrzynki pocztowej i zaginęło? Czy wobec tego jest to już tzw. skuteczne doręczenie? Czy mamy do czynienia wtedy z przerwaniem biegu przedawnienia? W jaki sposób został wręczony mandat… nie wiem. Pojazd był w posiadaniu innej osoby. Nie mam na użyczenie żadnej umowy, tak więc trudno będzie mi to udowodnić. Posiadacz ów również się nie przyzna, że w tym czasie użytkował auto. Co w takiej sytuacji? Wierzycielowi przysługuje roszczenie o zapłatę czy nie?”

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłaty pobierane są na podstawie art. 13b ust. 1 ww. ustawy. W art. 13f. ust. 1 cytowanej ustawy przewidziano możliwość pobrania opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój w strefie parkowania, a jej wysokość i sposób pobierania określane są przez właściwą radę gminy lub radę miasta.

Zaznaczyć trzeba, że roszczenia z tytułu przedmiotowych opłat dochodzone są w trybie administracyjnym, a więc jako obowiązków publicznoprawnych – odmiennie niż obowiązków cywilnoprawnych. Oznacza to, że ochrona zobowiązanego musi być wyraźnie przewidziane w przepisach ustawowych i nie mają zastosowania przepisy wynikające z prawa cywilnego. Brak ustawowej regulacji w tym zakresie oznaczać musi brak możliwości przedawnienia.

Jednak zgodnie z art. 40d ust. 3 ww. ustawy opłata podwyższona za nieuiszczenie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania ulega przedawnieniu z upływem 5 lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym owej opłaty nie uiszczono. Oznacza to, że w Pani przypadku, że nie doszło do przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej.

Możliwe jest uwolnienie się od obowiązku zapłaty omawianej opłaty, jeśli kierującym (i parkującym) była w momencie powstania przyczyny naliczenia opłaty osoba inna niż Pani. Niestety to Pani musi wykazać, że wówczas użytkownikiem pojazdu był ktoś inny. Może Pani tego dokonać wskazując kierującego wtedy pojazdem. Jeśli dana osoba dobrowolnie nie przyzna się do winy, a Pani nie udowodni, iż to ona prowadziła wówczas samochód – wina zostanie przypisana Pani jako właścicielowi. Potwierdza to treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dn. 05.11.2015 r., sygn. akt: I SA/Sz 138/15 (LEX nr 1935857), w którym stwierdzono, że: „Opłata dodatkowa nie jest karą za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, lecz opłatą publiczną o charakterze dyscyplinującym za parkowanie (pozostawanie) pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie, a więc za takie – nieuprawnione korzystanie pojazdu z drogi publicznej. (…)

Udostępnienie pojazdu do używania innej osobie [nawet!] na podstawie umowy cywilnoprawnej nie zwalnia właściciela pojazdu z obowiązków publicznoprawnych związanych z własnością pojazdu. Zatem w sytuacji, gdy stanowiący jego własność pojazd odnotowany został w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty parkingowej, na właścicielu pojazdu (lub leasingobiorcy) spoczywa obowiązek uiszczenia ww. opłaty dodatkowej, mającej charakter niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym. (…)

W sytuacji, gdy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny, wskazany przez niego podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu.”

Odnosząc się do kwestii doręczenia zawiadomienia o naliczeniu opłaty dodatkowej to nie ma ona w niniejszej sprawie znaczenia. Zwyczajowo odbywa się to poprzez pozostawienie stosownej informacji za wycieraczką samochodu, a jego rzeczywiste dostarczenie właścicielowi nie ma wpływu na możliwość dochodzenia zapłaty opłaty dodatkowej przez zarządcę drogi. Jeśli chodzi natomiast o wezwanie do zapłaty, które Pani otrzymała, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że zostało prawidłowo doręczone, bowiem ma Pani wiedzę o jego treści. Przez wzgląd na wymagalność roszczenia z tytułu opłaty dodatkowej i brak przedawnienia pominąć należy rozważania na temat ewentualnego wcześniejszego przerwania biegu przedawnienia niż w momencie doręczenia Pani upomnienia.

Podsumowując należy podkreślić, że dochodzone od Pani roszczenie z tytułu opłaty dodatkowej nie przedawniło się, a jedyną możliwością na uwolnienie się od odpowiedzialności jest udowodnienie, że inna – skonkretyzowana osoba użytkowała wówczas pojazd i powinna uiścić wszelkie opłaty z tym związane.

Mateusz Gabryel – młodszy prawnik

Podstawa prawna:

1. Ustawa z dn. 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. pod poz. 23 ze zm.

2. Ustawa z dn. 23.11.2012 r. Prawo pocztowe – Dz.U. z 2012 r. poz. 1529 ze zm.

3. Ustawa z dn. 21.03.1985 r. o drogach publicznych – Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm.

Publikator: PrawoPL, Onet Biznes